jurgen en miran...'s profileSpace van Miranda, Jürge...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
Space van Miranda, Jürgen en Femmyeen nieuw bestaan op Curacao June 14 Te drukEr klopt iets niet....Iets doen we fout, we krijgen het namelijk steeds drukker. En dat was nou net niet de bedoeling eigenlijk. Nee hoor, geintje. Het zou pas vervelend zijn als het allemaal dingen waren die niet leuk zijn. Maar we zoeken het zelf op. Ik krijg steeds commentaar dat er niets nieuws op mijn space staat. Dat komt zo: net toen ik van plan was op het weer bij te werken moest mijn collega bij de krant onverwacht naar Nederland en moest ik dus de hele week werken. Als je dan 's nachts pas om een uur of half één thuis komt doe je niet veel meer behalve douchen en meteen naar bed. Overdag heb ik dan ook geen zin om, behalve voor een stuk of 15 mailtjes te lezen/beantwoorden, nog voor de computer te zitten. Wat is er in de tussentijd allemaal gebeurd? Chiraa werd veel eerder dan verwacht loops dus hebben we snel Naboo laten castreren. Naboo is nu al net zo groot als zijn moeder. Hij sloopt nog wel eens wat en 's nachts houdt hij het ook niet vaak droog. Hij snapt het nog niet helemaal. Wel is hij geslaagd voor het puppy-examen. Wonderbaarlijk, want als je hem af en toe ziet daar op het veld dan is het een ongeleid projectiel. Van dat bolle 'waterhoofd' wat hij in het begin had is niets meer over. Hij heeft nu juist een smalle kop met een lange snuit. Ik ben benieuwd wat dat wordt als hij straks weer in de breedte gaat groeien. Femmy is met de zeeverkenners op kamp geweest. Dat was een heel avontuur van donderdagmiddag tot zaterdagmiddag. Ze hebben een keertje overnacht op een klein eilandje in het Spaanse Water en in het clubhuis. Onderweg zijn ze 'pipi' tegengekomen en dat zorgde voor het nodige gegil. Pipi noemen ze namelijk de persoon die hier als een indiaan verkleed op zijn fiets rond rijdt. Een duister figuur, zelfs voor zijn gezicht heeft hij een masker. In Nederland noemen ze zo iemand de 'dorpsgek'. Ik hoop er ooit nog eens een foto van te maken. Tot nu toe ben ik iedere te laat want meestal komen we hem tegen als we in de auto rijden en dan ben je er zo voorbij. Afijn, tijdens een potje spoorzoeken kwam zo'n groep meiden van de zeeverkenners hem dus in een soort 'bos'tegen. Hij stuurde hun toen weg en daar schrokken ze zich het apelazarus van. De leiding besloot om er een geintje van te maken. Eenmaal terug bij het clubhuis vertelden ze dat 'Pipi' was aangereden en dat de zoon van Pipi nu heel boos was en dat die dacht dat de zeeverkenners er wat mee te maken hadden. Iemand had ook een indianentooi op z'n kop gezet en een doek als masker voor zijn gezicht en kwam zo naar het clubhuis toe. Grote paniek brak er uit toen die meiden hem zagen! Gillen, huilen, sommige vluchtten naar de zolder....En wie bleef er als coole kikker gewoon zitten waar ze zat? Ons ijskonijn Femmy. Waarom ze die man 'Pipi' noemen weet ik eigenlijk niet, staartjes heeft ie niet. Ze spreken het ook meer uit als piepie. Het is wel zwaar voor Femmy, zaterdagochtend zeeverkenners en 's middags meten door naar zeilen. De zeilvereniging organiseert ook heel veel. Bij de clubkampioenschappen op 9 mei is Femmy tweede geworden in haar groep. Stond ze ook weer eens in de krant. Op 5 juni was er weer maanzeilen. Helaas moest ik die avond werken. Ze gaan dan in het donker met z'n tweeën in een bootje en gaan dan een smokkelspel doen. Op bepaalde plekken moeten ze dan 'smokkelwaar' ophalen en dat naar de steiger bij de zeilclub brengen. Onderweg kunnen ze de 'douane' tegenkomen in een rubberbootje en dan moeten ze de spullen afgeven en weer opnieuw beginnen. Erg spannend voor die kids natuurlijk. Vrijdag 12 juni heeft ze voor haar eerste diploma moeten zeilen. Ze gaat nu van de bronsgroep naar de zilvergroep. Ze moesten bepaalde handelingen verrichten en onderdelen van de boot benoemen en knopen maken. Femmy wist de knopen het beste van allemaal. Vandaag 14 juni was de laatste Knopenrace van het seizoen, straks gaan we naar de 'prijsuitreiking'. Ieder kind krijgt een miniatuurknoop voor op het knopenbord. Jürgen gaat nu ook meer zeilen en voor de conditie is hij ook gaan hardlopen. In oktober gaan we namelijk naar de wereldkampioenschappen op de Bahamas! Hij heeft ook maar meteen een nieuwe Sunfish gekocht. Er gaat een hele groep van hier meedoen en ook van onze Sunfishvrienden uit Nederland gaan er een paar meedoen dus die zien we dan ook weer eens. Femmy vindt het ook leuk, al noemt ze het steeds Bohamas in plaats van Bahamas. Dat komt waarschijnlijk omdat er op het Spaanse Water een boei ligt die boei Bohama heet. We gaan ook regelmatig met opa en oma Boot meevaren. Tot nu toe meestal naar Fuik. Dat is een klein stukje op zee varen richting Oostpunt en dan krijg je een soort binnenbaai. Met moederdag zijn we daar lekker gaan barbecueën op het strand. Femmy had ook een keertje pech daar, Ze liep op het strand en op de een of andere rare manier kreeg ze een grote vishaak in haar been. Omdat we niet wisten hoe groot de punt was en hoeveel weerhaken eraan zaten durfde we niet zomaar eraan te trekken. Gelukkig was het baasje van één van de puppy's van Chiraa daar ook met een bootje en die is verpleegster. Zij heeft ons geholpen de haak eruit te halen. En ik loop nog steeds met schoonpa Klaus. Omdat ik nu in het bestuur zit van de hardloopclub moet ik ook met het opbouwen en afbreken bij een wedstrijd helpen. Dat betekent vroeg opstaan, soms al half 5. Slechte combi met mijn werk moet ik zeggen dus ik weet niet of ik me volgend jaar weer verkiesbaar stel. Bij de laatste wedstrijd, de Banda'Riba Cross, ben ik beste dame overall geworden. Volgende week weer de volgende, de Schottegatloop van 17 km. Mijn werk vind ik heel leuk en ik leer er heel veel van. De verdiensten zijn wat minder maar goed, dat is bij iedereen daar zo. Ik moet voornamelijk alle artikelen lezen en de fouten verbeteren. Dan worden de artikelen door de opmaakafdeling op de pagina's gezet en komen er minipagina's ( A4 formaat) uit de printer. Die moet ik ook weer nakijken en soms moeten er koppen veranderd worden en artikelen ingekort. Dat teken ik allemaal aan op dat blaadje met een rode pen en dat geef ik weer aan de opmaak, die dat dan weer verwerkt. We zitten met z'n allen bij elkaar aan één grote kantoortafel dus de gecorrigeerde blaadjes kan je makkelijk doorgeven. Er staat wel constant druk op de ketel want het moet op tijd klaar voor de drukkerij. Geen pauze tussendoor en mijn brood eet ik al lezend voor de computer. 15 Mei zijn we gaan stemmen voor het referendum, daar vertel ik de volgende keer meer over. Ik doe nu eerst de foto's bij dit hoofdstuk anders krijg ik het weer niet af.
April 14 Time flies...Jeetje, het is al weer april, tijd voor een update. De regen wordt minder, de wind meer en het wordt weer warmer. Kuaresma tijd dus, de vliegers komen weer tevoorschijn. What else is new? Femmy zit tegenwoordig bij de zeeverkenners. Zaterdagochtend van 9.00 tot 12.00, dan om 13.15 zeilles tot 14.45 dus een vermoeiende dag voor haar. Maar ze vindt het wel leuk en een beetje discipline aangeleerd krijgen is ook niet verkeerd. In de paasvakantie gaat ze drie dagen op kamp met de zeeverkenners, het is nog een verrassing wat ze gaan doen. Over een poosje wordt Femmy geïnstalleerd zoals dat heet. Dan krijgt ze ook een pet en sjaal. Moet ze nog wel even de regels uit haar hoofd leren want die moeten dan opgedreund worden. Opa brengt haar altijd 's morgens want die doet vrijwilligerswerk bij de zeeverkenners. Beetje bootjes opknappen en dergelijke. Onze Jengo heeft toch een eigen plekje gekregen bij nieuwe baasjes. We hadden eigenlijk al besloten dat we 'm zouden houden maar je verstand zegt dan toch dat het eigenlijk beter zou zijn als hij een eigen plekje zou krijgen. Dus toen de vraag kwam of we die ene pup nog over hadden, hebben we het met zijn drieën besproken en van Femmy mocht hij dan wel weg als we maar afspraken dat we af en toe Jengo mochten bezoeken. De dag voordat hij opgehaald werd knalde Naboo hem omver. Gillend lag Jengo in het gras, Chiraa en Naboo in paniek, alle straathonden voor het hek..... Ik rende naar buiten maar Jengo was zo hard aan het janken dat ik ook moest schreeuwen naar Femmy om me verstaanbaar te maken. Wat een toestand. Eerst Chiraa en Naboo naar binnen gedaan want die waren helemaal nerveus. Toen Jengo voorzichtig opgepakt, gelukkig was hij stil. Hij bleef echter maar mank lopen dus 's avonds maar even naar de dierenarts. Een gekneusde schouder. Pillenkuur van vijf dagen mee en daarna moest het over zijn. De volgende dag ging Jengo hinkelend met de nieuwe baasjes mee. Gelukkig kon hij daar een beetje tot rust komen want bij ons zat Naboo hem steeds op zijn nek. Helaas was het na vijf dagen nog niet over dus moest hij nog een keer naar de dierenarts. Het laatste bericht is dat hij weer vrolijk door de tuin rent dus het is nu gelukkig wel over. Bij ons is het een stuk rustiger nu. Chiraa en Naboo stoeien ook wel maar vaak zonder geluid. Tot mijn grote verbazing is Chiraa verleden week ineens weer loops geworden. Nou is Naboo nog wel jong maar ik heb hem toch maar meteen laten castreren, je weet maar nooit. Was toch de bedoeling dus dan maar nu meteen. Hij heeft het goed doorstaan, nergens last van zo te merken. Sinds 1 april ben ik bestuurslid van de loopvereniging De Road Runners. Nee, is geen geintje. Ik was met schoonpa Klaus naar de algemene ledenvergadering gegaan en ze zochten nog een bestuurslid. Niemand meldde zich aan dus ik dacht: laat ik het maar eens proberen dan. Eens per maand heb ik een vergadering, meest in het Papiaments, en daar moet ik dan de notulen van maken. Goede oefening zou ik zo zeggen. Ook moet ik bij de wedstrijden helpen met de start en finish op te zetten. Dat is wat minder want ik moet dan om kwart over vier ('s morgens ja) bij de container zijn om de spullen in te laden. Straks bij de Marathon zal het wel nog vroeger zijn want die begint om vier uur.....chips, dat wordt midden in de nacht opstaan. Kijk maar op www.rrck.com. Dan nog iets. Mij is een baantje aangeboden bij de krant. Als eindredacteur.......van de hele krant dus. Zie je het voor je? Van artikeltjes schrijven naar eindredacteur, volgens mij mis ik dan een paar stappen. It's a small step for man but a giant leap for me. Maar hee, dit is Curaçao, dus ik kijk nergens meer gek van op. Maandag 6 april heb ik een avondje meegedraaid. Ja, het is een ochtendkrant dus mijn werktijd wordt dan van vier uur 's middags tot een uurtje of elf 's avonds wat natuurlijk altijd uitloopt, ik was half een thuis..... Pfff, ik weet ze wel leuk te verzinnen zeg. Maar goed, het gaat om twee avonden dus dat moet te doen zijn. Ik ga het gewoon maar proberen want ik vind het wel een uitdaging. Ik loop dan ook al dagen met het Groene boekje in mijn handen om de regels in mijn koppie te stampen. Gelukkig kan je ook alles op internet vinden en dat doe je dan ook regelmatig tussendoor. Volgende keer een verslag van wat ik allemaal moet doen. En het laatste nieuws, vers van de pers: Opa en oma Boot hebben weer een boot gekocht! Tja, ze heten niet voor niets zo natuurlijk. Wel iets heel anders dan ze in Nederland hadden. Ze hebben nu een heel smal racegeval met twee motoren erachter, een zogenaamde Pinero. Bankjes rondom en een zonnetentje boven de stuurconsole en hij gaat als een vliegtuig de bocht om. Een mintkleurig ding met de naam Naaaguara, dat is Venezolaans voor de uitroep Jeeeetje of Sooooohee. Nu nog op zoek naar een tweedehands wakeboard of zo en we kunnen aan de slag. Dat wordt lachuuh. De foto's in album Time flies zijn de foto's van Annemonike, de fotografe, die bij ons gelogeerd heeft. Ik had even geen leuke die met het onderwerp te maken hebben. Zodra ik die heb verander ik de boel wel. Alhoewel dat er na de laatste zogenaamde update van spaces er niet makkelijker op is geworden. Ik kan niet zomaar de volgorde van de foto's veranderen en het navigeren is ook veel lastiger. Voor mij is het meer een 'downdate' eigenlijk. February 25 Leuke dingenWie nou denkt bij het lezen van het vorige hoofdstuk dat we bij de pakken neerzitten, die heeft het mis. Zo gaan dingen nou eenmaal hier en dat weet je. Het is één van die cultuurverschillen waar je hier mee moet leren leven. Ik lees daar boeken over uit de bieb en zal daar een volgende keer over vertellen. Er gebeuren nog zat leuke dingen:
Nét voor Oud en Nieuw kwamen mijn ouders en een tante ons vereren met een bezoekje. Op 30 december kwamen ze aan dus ze hebben het vuurwerk meegemaakt. Kan aan mij liggen maar ik vond het dit jaar een stuk minder knallen, vooral van te voren. Niet erg vind ik. De hondjes hadden er totaal geen last van gelukkig.
Ze waren er ook nog op Femmy's verjaardag, 10 januari. Ze vond het vorig jaar zó leuk, dat snorkelen bij Seaquarium. Dus dat werd het dit jaar ook maar als feestje.
Zondag 11 januari hadden we weer iets leuks wat door een paar forumleden was georganiseerd. Namelijk een autorally.
Jurgen had een zeilwedstrijd dus ik reed met opa, oma, tante en Femmy als respectievelijk kaartlezer en secundanten.
Ik had speciaal de Ford Explorer genomen, die heeft een kompas aan boord. Het heeft echter niet geholpen, we zijn hopeloos de weg kwijt geraakt. Maar ik vond het desondanks zeer geslaagd. Andere opa en oma wilden ook wel meedoen maar in de week voor de rally reden ze de voorkant van de auto in de prak... Volgende keer dan misschien.
Vrijdagochtend 16 januari weer met een hardloopwedstrijdje meegedaan. Een kleintje dit keer, 6 km, en een bijzondere. Het was namelijk speciaal georganiseerd voor een groep mensen die met het cruiseschip Galaxy door het Caribisch gebied varen. Op elk eiland wat ze aandoen hebben ze een loop. Het bleek te gaan om een groep van ongeveer 35 Duitsers. Gezellig kunnen kletsen dus, ook onderweg. Dat vergt wel wat meer energie als je behalve hard loopt ook nog als tourguide fungeert. We liepen namelijk een rondje dwars door de stad dus ik kon allerlei bezienswaardigheden aanwijzen. Dat werd wel gewaardeerd, sommigen bleven bij mij in de buurt lopen.
Direct na mijn ouders en tante Laura kwamen Elleke, Roland met baby Norali op bezoek. Voor het eerst op Curaçao.
Het ene drietal naar de vertrekhal gebracht en uitgezwaaid, daarna gelijk doorlopen naar de aankomsthal om het volgende drietal op te halen. Gezellig bijgekletst, af en toe samen wat ondernomen, samen gegeten en 's middags lekker met kleine Norali in het zwembad poedelen. Noortje was ook helemaal niet bang van de honden. Eén keer lagen Naboo en Jengo samen op het kleedje, Norali stapt er naar toe, draait zich om en ploft gezellig tussen die twee op het kleedje. Prachtig om te zien. Chiraa vond het wat minder als Noortje te dichtbij kwam. We vonden het super leuk dat ze er waren. Volgens mij hebben ze het ook dik naar hun zin gehad alhoewel ze niet eens zoveel van het eiland hebben kunnen zien vanwege de middagslaapjes van kleine Norali.
Jengo is nu al zo lang bij ons, iedere keer waren er mensen die zouden bellen maar nooit wat gehoord of ze haakten al af zonder dat ze m gezien hadden. Nou mag ie blijven dus hebben we drie honden. Het is niet echt ideaal, twee pups tegelijk en dan ook nog eens twee broers....maar we zien wel. Sinds begin februari gaan we naar puppycursus, ik neem de ene week Naboo mee en de andere week Jengo.
Op 1 februari had ik weer een loop van 10 km en yesss... eerste geworden in mijn groep! Ook mijn persoonlijke record weer verbeterd met een tijd van 54,23 minuten.
Op het moment dat ik dit schrijf is karnaval ook weer voorbij. Dit jaar zijn we naar de paardenparade geweest. Muziek is daarbij gelukkig niet zo hard en de stoet is niet zo groot. Precies goed voor Femmy en vriendinnetje Amblin die mee was. We stonden ook helemaal aan het begin van de parade en daar was het gelukkig ook niet zo druk. Volgend jaar zoeken we weer een andere parade uit om naar toe te gaan. February 10 Bouw-ellendeHet begon zo goed met het zwembad. Vrienden hadden een zwembadbouwer die voortvarend te werk ging dus we dachten: die zal wel goed zijn. We konden steeds het volgende stadium bekijken bij die vrienden want hij was ondertussen ook bij ons begonnen. Toen daar de eerste strubbelingen kwamen over geleverd werk en betalingen ging het bij ons nog redelijk goed. Wel af en toe vage verhalen waarom de jetstream er nog niet was en dat hij weer geld voor iets nodig had. Tegeltjes van de waterlijn zaten niet echt superstrak maar goed, als het water erin zou zijn dan viel het waarschijnlijk wel wat minder op. Ja, ik weet het, wij zijn veel te soft daarvoor. Een ander had die dingen er weer uit laten slopen en opnieuw laten zetten.
Toen het pooldek om het zwembad heen. Eerst de afwerkrand van het zwembad. Zag er goed uit. Hij heeft een soort spetter techniek met gekleurd cement wat dan later glad geschuurd wordt. Het verdere dek zou met een voeg ertussen voor het werken gestort worden. Nee dus....Antwoord op onze vraag waar de voeg was gebleven was: ja, dat komt goed hoor, ik slijp er later een voeg in en bla bla. Toen bleef het stil rondom het zwembad. En na enerzijds een foutje van onze kant ( kraan bij het vullen vergeten uit te doen zodat het zwembad overliep) en iets waar we niets aan konden doen maar wat hetzelfde effect gaf ( enorme regenbuien) , verzakte het dek en trok stukken van de tegel- en afwerkrand omhoog. De eerste keer heeft de bouwer het nog gauw verholpen. "nee hoor, het blijft nu goed" zei hij.
Niet dus, bij iedere flinke bui verzakte het nog verder. Scheuren in het dek, rand helemaal ongelijk, tegeltjes die eraf vallen, kortom: een doffe ellende. De zwembadbouwer, die niet alles betaald heeft gekregen maar voor hem waarschijnlijk genoeg, voelde de volgende bui letterlijk en figuurlijk al hangen en is nooit meer op komen dagen.
Daar zaten we dan met een onaf en beschadigd zwembad... In ieder geval konden we wel zwemmen dus dat was dan weer een meevaller.
Na een poos moest er toch echt iets gebeuren want het verzakken werd steeds erger. Weer een mannetje erbij gehaald. Ook weer goede referentie, ruimde netjes zijn zooi op enz enz. Okee, die maar proberen dan.
Rand los laten slijpen en stukken laten repareren. Onder de tegelrand de naden uit laten bikken en op laten vullen.
Probleem 1: de spettertechniek was hem niet bekend dus de afwerking van de rand kon niet bijgewerkt worden.
Probleem 2: geen idee waar die eerste prutser die tegeltjes van de rand vandaan heeft gehaald, nergens te vinden dus.
Probleem 3: na de reparatie is er nog een scheur bijgekomen en die zit nu nog lekker scheur te wezen.
De badkamer vloer in het appartement moest ook nog betegeld worden, inclusief een iets verdiepte douchevloer.
Dat lieten we ook door hem doen. De ondervloer was niet goed vlak volgens hem dus eerst moest hij een nieuw vloertje over de oude heen storten. Waar eerst de vloer van de badkamer mooi overliep in die van de kamer kwam nu een klein iets-meer-dan-tegel-dik stoepje. Okee, dat moet dan maar. Ik drukte hem op het hart dat het toch wel errug belangrijk was dat de douchevloer goed afwaterend was naar het putje toe. Ja hoor, komt goed zei hij. Gut, waar heb ik dat meer gehoord?
Ook de douchewand van glazen bouwstenen kon hij wel zetten.
Het resultaat? Een doucheputje wat een halve centimeter boven de tegelvloer zit, een douchevloer die aan één kant hoger dan de badkamervloer uitkomt, een glazen wand waar de naden er niet van uitzien, vol krassen en cementresten op het glas, mooie design rvs wc-borstel onder het cement, het toilet onder het cement en de wandtegels aan de onderkant besmeerd met bruin/grijs voegsel terwijl het daar wit gevoegd is. Zucht.....volgende keer doen we het gewoon weer zelf. Ik heb genoeg van die mannetjes die zeggen dat ze iets kunnen en vervolgens de boel verprutsen.
Nu Jurgen niet meer werkt hebben we daar ook weer tijd voor.
In Nederland is het trouwens hetzelfde. Ons huis hebben we grotendeels zelf verbouwd. Die paar dingen die we hebben laten doen zouden ook mis zijn gegaan als we er niet bovenop hadden gezeten. January 03 Na regen komt zonneschijn...We zijn er doorheen! Onze drie musketiers hebben het gehaald. Ik ben nog nooit zo blij geweest met een mooie vaste hondedrol! Nu nog een beetje spek op de ribbetjes zien te krijgen.
Het hele maag/darm systeem moet weer op gang komen dus in het begin alleen met theelepel-porties een mix van macaroni, ei, kip en speciaal krachtvoer uit blik gegeven. Inmiddels kunnen ze al weer gewone puppybrokken aan maar nog wel kleine porties verdeeld over de hele dag. Even ter vergelijking: de gezonde pups wegen nu zo ongeveer rond de 12 kilo en die van ons rond de 5 a 6 kilo.
Vrijdag komt er een gezin kijken naar het vrouwtje wat we nog hebben en voor het mannetje is ook waarschijnlijk al een liefhebber. Het zijn zulke lieverds, dat moet goed komen. Nu kunnen we eindelijk eens gaan denken aan een puppycursus. Het is de bedoeling om met een heel groepje broertjes en zusjes te gaan dus ik hoop dat dat gaat lukken want dat lijkt me wel echt geweldig.
Er zijn ook nog andere dingen te melden natuurlijk. We hebben best wel wat afleiding gehad zo tussendoor.
We hebben bezoek gehad van Jacco en Sylvia. Een leuk stel dat we nog kennen vanuit ons bedrijfsleven in Nederland. We hadden graag nog een dagje iets leuks met ze gedaan maar dat zat er even niet in door het gedoe met de pups. Maar ze komen nog een keer terug hebben ze gezegd dus dan hebben we een herkansing.
Op zondag 30 november hebben mijn schoonpa en ik meegedaan aan de HBN Law halve marathon.
In het begin meteen de Julianabrug over, dat is een aardige klim! Het hele parcours was trouwens veel heuveltje op, heuveltje af. Tot 18 kilometer heb ik het aardig volgehouden met hardlopen maar daarna hield het op. De laatste kilometers gelopen, ik kon niet meer. Maar omdat ik in het begin een aardig tempo had was mijn tijd niet eens zo slecht. Uiteindelijk nog derde geworden in mijn leeftijdscategorie met een tijd van 2 uur 19 minuten en 11 seconden. Dat betekent dat ik 6.38 per kilometer heb gelopen.
Begin december komt er ook een "noodgeval" in het appartement logeren. Een gezin met drie kinderen die ik ken van de (ex)zwemclub van Femmy moet uit hun huurhuis terwijl het huis wat ze hebben laten bouwen nog niet af is. Of ze even een weekje kunnen overbruggen bij ons was de vraag. Natuurlijk zijn ze welkom.
Het is gezellig, de kids kunnen goed met elkaar opschieten en de buurjongens komen ook nog eens spelen dus dat is dikke pret.
En dan komt op een avond ineens Sinterklaas met twee Pieten ons terrein opgelopen. Ik denk bij mezelf: Die zijn duidelijk aan het verkeerde adres. Maar als ze dichterbij komen vraagt een Piet: Ben jij Miranda?
Chips, wat krijgen we nou? Er gaat van alles door mijn hoofd: Wie zijn dit? Wie heeft dit geregeld?
Maar dan komt Sinterklaas een beetje tevoorschijn van achter de Pieten en ik herken zijn stem.
Het is Alex en ik kom niet meer bij van het lachen. Jurgen speelt het spelletje mee terwijl Femmy een beetje beduusd staat te kijken. Sinterklaas komt met zijn twee Pieten binnen om wat te drinken. Femmy fluistert tegen mij: Da's ome Alex! Onze gasten van het appartement worden ook erbij geroepen en iedereen speelt mee omdat de twee jongste kids nog in Sinterklaas geloven. Bij het wegrijden ramt Sinterklaas nog bijna het grijze paaltje bij de ingang.
Dan komt alweer de volgende gast in het appartement. Een zus van een jeugdvriend van Jurgen. Die is fotografe dus we hebben afgesproken dat ze in ruil voor het verblijf mooie foto's zal maken voor op de website van Tiki Mas Lodging.
Annemonike is de vrolijke noot tijdens onze ellende met de pups en sleept ons door de kerst. Wat??? geen kerstboom? Geen sprake van! Ze stuurt Jurgen eropuit om een kerstboom te kopen en samen met Femmy versiert Annemo de boom.
Haar taak om foto's te maken neemt ze ook uiterst serieus. Het appartement is nog niet helemaal af en er ligt nog geen grind op het terras. Dat kan natuurlijk niet zo op de foto......
Iedere dag moet er wel iets aangesloten, opgehangen, besteld of geregeld worden. Eerste kerstdag zijn we in de weer met worteldoek, grind scheppen en harken maar dan is het terras ook in één keer klaar en kan de buitenkant op de foto.
Ze brengt ook nog twee mooie foto-vierluiken op canvas geprint mee om aan de muur te hangen in het appartement. Ook gaan we samen shoppen voor lampen en ze presteert het om een lamp die 148,- Naf heeft gekost voor een tientje mee te krijgen. Van zulke gasten moeten we er meer hebben!
De foto's van het appartement zijn uiteindelijk prachtig geworden. Van Femmy heeft ze ook nog hele leuke foto's gemaakt.
Direkt na Annemonike komen Femmy's opa en oma en nog een tante van mij op bezoek en daar achteraan komt Elleke met man en kind.
Ander groot nieuws is dat Jurgen ontslag genomen heeft en dinsdag 6 januari zijn laatste werkdag is.
Eindelijk kunnen we dan echt alles afmaken zodat we verder kunnen gaan met uitbreiding van het wagenpark, het maken van een werkplaats en de bouw van de volgende twee appartementen.
Wat we tot nu toe hebben laten doen is iedere keer fout gegaan. Wil het goed gaan moet je er iedere minuut met je neus bovenop staan. En dan is onze gedachte dat we het dan maar beter zelf kunnen doen.
Volgende keer meer over de mislukkingen op bouwgebied.
December 17 DramaDe droom van het nestje pups is een nachtmerrie geworden. Op het moment dat ze de deur uit kunnen, acht weken oud, blijkt dat er enkele besmet zijn met het Parvo-virus. De eerste pup die naar zijn nieuwe baasjes is gegaan wordt als eerste ziek. De eigenaar belt op of wij soms nog meer zieke pups hebben. Op dat moment is er nog niks aan de hand. Donderdags krijgen ze de tweede inenting met z'n allen en de dag erna wordt er bij ons ook een pup ziek. Braken en aan de diarree.
Het weekend erna gaan nog drie pups weg naar nieuwe eigenaren en één daarvan wordt ook meteen de dag daarna ziek. De eerste pup die ziek is geworden moet steeds aan een infuus en de dierenarts denkt dat het Parvo is. Zondags met onze zieke ook naar de dierenarts en die doet een test: het is inderdaad Parvo.
Parvo is een ontzettend besmettelijke en ernstige ziekte. De hele darmwand gaat aan de binnenkant kapot, de pups houden niks binnen, de diarree is een grote plas bloed. Vreselijk om te zien. Na vijf dagen is meestal het kritieke punt, halen ze het of niet. De eerste pup haalt het niet....
Met die van ons moeten we iedere dag twee keer naar de dierenarts voor medicijnen en een infuus want uitdroging is het grootste gevaar. Maar dan wordt de volgende ziek....en daarna nog een.
De vijf dagen zijn voorbij, de pup ligt er uitgemergeld bij. Ik moet eerst met Femmy naar school want ik ben leesmoeder. Daarna ontmoet ik Jurgen bij de dierenarts waar hij met de pups naartoe komt.
De twee pups die net ziek zijn geworden zitten in een boodschappenkratje, in het andere ligt het uitgemergelde pupje wat een half uurtje ervoor is overleden. We zijn er kapot van en ik ben aan het eind van mijn latijn. Ik ben de hele dag bezig de nog gezonde pups en de zieke te verzorgen en alles te ontsmetten. Ik moet ze apart houden en telkens alles goed wassen met chloor.
Omdat opa en oma ook een pup van ons hebben die nog gezond is kunnen we niet meer bij elkaar komen, Femmy kan niet meer zomaar even naar opa en oma lopen.
Er wordt nog een pup ziek, onze eigen Naboo, de pup die wij zelf willen houden.
In het begin lijkt het erop dat deze drie iets beter erdoor komen. Rond de vijfde dag zakt de temperatuur van de pups, ze hebben veel bloed verloren. Ik probeer ze warm te krijgen door ze steeds te bedekken met handdoeken en ze af en toe warm te wrijven. Twee pups krijgen weer een betere temperatuur, alleen Naboo niet. Dinsdag middag ligt hij er apatisch bij en ademt zwaar. Hij heeft er nog een bronchitis bij gekregen en bij het infuus geven in zijn buikwand is er waarschijnlijk iets geraakt, hij heeft weer koorts. Bij het bezoek aan de dierenarts wordt hij opgenomen voor de nacht met een infuus direct in zijn ader. We denken allebei dat hij de ochtend niet zal halen. Met een misselijk gevoel in mijn maag ga ik 's morgens met de andere twee weer richting dierenarts.
Tot mijn verbazing heeft hij het gered en is zelfs enorm opgeknapt. Als hij op de behandeltafel wordt gezet en mij ziet gaat hij uit zijn kleine dakkie. Ik krijg een uitbundige begroeting en hij mag weer mee naar huis.
De andere twee zijn inmiddels ook wat levendiger en gaan weer drinken. Ook Naboo drinkt meteen als we thuis komen, een goed teken.
Ook hebben we regelmatig contact met de andere nog zieke pup bij mensen thuis. Die lijkt ook herstellende.
We zijn er nog lang niet maar het lijkt erop of we langzaam weer uit het diepe dal omhoog krabbelen.
November 25 StraatbeeldVoordat ik het over de titel ga hebben eerst nog even een update over de rat. Nou, het gif heeft even geholpen hoor.... Het nadeel was wel dat ie het loodje legde IN de airco. Twee nachten onpasselijk in mijn bed gelegen vanwege de dode beesten lucht. De ventilator staat namelijk pal voor de airco dus die zuigt de lucht nog eens extra aan.
Het effect was ook maar tijdelijk want toen de stanklucht was verdwenen diende de volgende bewoner van de airco zich al weer aan. Gif durven we nu niet meer aan dus als we geknaag horen proberen we de buurman of buurvrouw met de Baygonspuit eruit te jagen.
Zo houdt de beestenboel ons wel bezig, ook 's nachts. Is het niet de rat in villa Airco dan is het ons elftal wel. We zijn allebei versleten maar tegelijkertijd genieten we van het spelende spul. Het enige is dat het al dagen aan het regenen is en de tuin één grote modderpoel is. Ik kan ze dan echt niet in de tuin laten dus de hele bubs zit op de voorporch en loop ik de hele dag met een wc-rol in mijn hand en ruim alles achter de hondenkontjes op. Doe ik dat niet dan heb ik een nog groter probleem: pups zijn namelijk net kleine kinderen, ze houden van stempelen.....
Afgelopen donderdag zijn ze voor het eerst ingeënt en ik kreeg van de dierenarts een compliment: Ik heb alles goed onder controle want ze ruiken na zes weken nog naar baby. Schijnt niet vaak voor te komen.
Het krantje voor de Heineken Regatta is ook leuk geworden, ook daarvoor heb ik de nodige complimenten mogen ontvangen. Jürgen heeft het ook druk gehad met de Regatta. Zaterdag heeft hij zelf meegedaan met het Sunfish teamzeilen en zondag was hij jury bij het teamzeilen van de jeugd in de Optimist.
Nu al weer bezig met de volgende opdracht voor de kerstkrant. Daarvoor moet ik langs vijf koks van verschillende restaurants en vraag dan om een recept wat de mensen thuis kunnen maken met kerst. Ook een kort verhaaltje over de kok zelf en het restaurant waar hij werkt. Heel leuk om te doen, ik ben al bij het oudste hotel van Curaçao geweest, het Avila Beach Hotel, restaurant De Gouverneur, restaurant Rozendaels en Cantina Poco Loco een Mexicaans restaurant dat nog maar net geopend is. Daar zijn we ook maar meteen eens gaan eten en het was erg lekker! Morgen nog naar Cabana Beach en dan heb ik alles compleet hoop ik. Overal ben ik hartelijk ontvangen en sommigen hebben zelfs beloofd om het gerecht waar ze een recept van gegeven hebben te maken en daar een foto van te maken voor bij het artikel. Helaas niet uitgenodigd om te komen proeven....je kan niet alles hebben.
Nu dan over het straatbeeld. Bij de supermarkten is er wat veranderd. Veel supermarkten hebben namelijk de kleine plastic tasjes afgeschaft waar de boodschappenjongens alle spullen indeden. Okee , soms was het een beetje overdreven en werd er maar één artikel in een tasje gedaan maar ik vond ze uitermate handig als afvalzakjes dus mij hoorde je nooit klagen. Nu moet ik pedaalemmerzakjes gaan kopen dus in mijn geval maakt het geen (plastic) zak uit voor het milieu. Nu is het hier de gewoonte om niet je karretje mee naar buiten te nemen dus je bent nu verplicht om zelf een tas mee te nemen anders krijg je je spullen gewoonweg niet in één keer naar je auto. in Nederland liep ik nogal eens met het karretje naar mijn auto en mikte alles los in de kofferbak als ik een tas was vergeten maar hier kan dat dus niet.
Grappig om te zien dat je nu ineens een Dirk voorbij ziet lopen of tassen met andere Nederlandse supermarkt namen. Zelf heb ik ook nog zo'n rode Bas tas. Lastig als je spontaan even wat boodschappen wilt doen en je hebt geen tas bij je, zoals Jurgen vandaag. Kon hij meteen een Centrum tas kopen.
Een ander iets wat me al een tijdje opviel zijn stickers van poppetjes op de achterruit van ( meestal) SUV 's. Mannetje, vrouwtje, kindje en soms zelfs een hondje erbij. Ik vroeg me al weken af wat dat nou te betekenen had maar eindelijk weet ik het. Dat blijkt een rage uit Amerika te zijn wat nu ook overgewaaid is naar Curaçao. Mensen vinden het blijkbaar leuk om hun familie uit te beelden in de vorm van die stickers achter op de auto. Sommige zetten ook alle namen erbij. Voor degene die er de gek mee willen steken is er ook een leuke te koop, die vond ik op het internet. De Ass family met familieleden Jack, Wise, Smart en Kiss bijvoorbeeld.
Nou zijn er ook felle tegenstanders die beweren dat je het kidnappers wel erg makkelijk maakt door je hele familie met naam en al op je achterruit te plakken. Tja, ik zou het zelf ook niet zo gauw doen maar of dat nou echt zo'n gevaar oplevert? November 05 ratjetoeNiets schokkends gebeurt, althans niet in huize Schneider/van Boven. In de plaats van de Toy-totalloss-ota hebben we nu een Mitsubishi Lancer gekocht. Staat als tweede op de lijst van meest gestolen auto's dus het is al een verbetering. Van de verzekering nog niets gehoord. De maatschappij van de achterste en van de voorste auto liggen met elkaar in de clinch en wij zitten er tussenin. De ene maatschappij beweert nu dat een leguaan niet deelneemt aan het verkeer. Ja, duh. Onze verzekeringsagent grapte toen dat die leguaan dus eigenlijk op een fietsje had moeten zitten!?! Maar daar konden ze bij de tegenpartij niet om lachen. Wij wel.
Schoonpa en ik hebben weer een 10km hardloop wedstrijd meegedaan. De Fatumloop. Er deden 1948 mensen aan mee!!
Ik heb mijn persoonlijke record verpletterd. Ik heb er 55.51 minuten over gedaan maar ben daarmee helaas nog niet in de prijzen gevallen. In mijn leeftijdscategorie ben ik 5e van de 221 geworden. We gaan nu voor de halve marathon eind november.
Femmy heeft de eerste knopenrace weer meegedaan van dit seizoen en is ook 5e geworden. Ze wil nu meedoen aan de kids triatlhon.
Het blijkt dat mensen mijn blog lezen waar ik helemaal geen weet van heb. Bijna niemand reageert ook in het gastenboek of zo terwijl er al meer dan 10.000 mensen hebben gekeken. Zo ook de oude buren van mijn schoonouders, zowel links als rechts. Die zijn hier nu alle vier op vakantie en het grappige was dat ze dus vrijwel alles al wisten en Klaus en Corrie dus weinig nieuws konden vertellen. Sterker nog, soms wisten Klaus en Corrie dingen niet eens want die lezen dus nooit mijn space. Als ik nou een stukje over hen zou schrijven zouden ze reageren, dus, kom maar op met dat commentaar
 Over schrijven gesproken: Aanstaand weekend, 8 en 9 november is hier de eerste Heineken Regatta en ik kreeg de vraag of ik een speciaal bijlage krantje wilde schrijven over de Regatta.....Tuurlijk wilde ik dat. Zaterdag zit het bij de krant, ik ben reuze benieuwd. Het was lastig om aan informatie te komen en interviews houden moet ik echt nog leren maar ik vind het geweldig dat ik deze kans krijg. Van de week ook kennis gemaakt met de baas van de krant, heel aardige man.
De combi artikelen schrijven/11 poepende pups was ook niet helemaal geslaagd maar ik heb het toch op tijd afgekregen.
Want het elftal produceert wat hoor! Weer een hoop foto's van de pups die nu vier en een halve week zijn. Sorry hoor, maar ze zijn ook zooooo leuk.
De eerste staat al op de lijst van kopers, nu nog acht erbij.
We hebben nog een "huisdier"erbij.... In onze slaapkamer hangt nog een zeer oude airco. Dat ding is helemaal verroest aan de buitenkant. Het is een hele toer om het ding weg te halen dus we dachten het te laten hangen totdat we de ramen gaa vervangen. Sinds een paar nachten zit er echter een rat vanaf de buitenkant in de airco te knagen. Ik lig er de halve nacht wakker van want het klinkt alsof ie ieder moment door het plastic rooster de slaapkamer inkomt. We hebben al gif in de airco gelegd maar dat heeft nog niet geholpen. Dit was het ratje-toe. October 21 puppy praatDe ontwikkeling gaat hard, ze zijn nu 16 dagen. De oogjes zijn open en ze gaan al wat stuntelig lopen en zitten en doen wat pogingen om met elkaar te spelen. Ook grommen en blaffen ze nu af en toe.
In het begin was het zo dat Chiraa de hele dag erbij lag en de pups dronken dan een paar minuutjes, lieten zich naar achteren rollen en vielen in slaap. Na tien minuten herhaalde zich dat ritueel.
Nu neemt Chiraa lange pauzes en gaat dan buiten de "kist" liggen. Soms worden ze onrustig en dan gaat moederhond even kijken maar als ze nog geen zin heeft loopt ze er weer uit en dan vallen de pups wel weer in slaap.
Het gevolg is nu dat áls ze dan een keer bij de pups gaat zitten of liggen het meteen aanvalluhhhhhh is. Een gekrioel om d'r heen om de beste plekjes. Eéntje mist altijd de boot want het zijn 11 pups en 10 tepels.
Ik heb het idee dat dat wel wisselt en dat er dus niet alleen maar één pup altijd de pineut is.
Ik weeg ze iedere dag en de ene dag is die pup wat minder aangekomen en de andere dag weer een andere.
De pups heten voorlopig naar de kleuren van de wollen draadjes die ze om de nek hebben. Pup groen heeft geen draadje meer nodig. Die kwam als dikste al ter wereld en dat is ie nog steeds, hij steekt erg af tegen de anderen. Enorme bolle kop en de poten zijn wel twee keer zo dik als van de andere pups. Het is ook een apart figuur, beetje een einzelgänger. Gaat meestal apart liggen en 's nachts gaat hij als enige tekeer. Terwijl de rest ligt te pitten is meneertje aan het protesteren.
Jurgen en ik slapen nog steeds om de beurt in de kamer met zicht op het grut. Het gebeurd namelijk nog steeds wel eens dat Chiraa met haar volle gewicht op een pup gaat liggen. Laatst ook weer, stak er alleen nog maar een staartje onder haar uit.
De plasjes worden helaas ook steeds groter, de oude kranten zijn niet aan te slepen.
Zondag de 26e oktober zijn ze drie weken. Dan kunnen er meer mensen komen kijken en mogen ze ook geaait worden door anderen.
Ze mogen dan ook puppy voer gaan eten dus wordt het voor Chiraa wat makkelijker.
Chiraa heeft voorlopig nog genoeg melk want overal waar ze heeft gelegen ligt melk en soms loop ik met een doekje achter haar aan om het melkspoor op te ruimen.
Naar de pups kijken is een genot, ze reageren nu ook op ons en kijken terug. October 13 en wat nog meer?Er zijn nog wat meer dingen te melden maar de geboorte van de pups was toch wel leuk om eerst even te laten zien.
De zaterdag ervoor hadden we een feest op de Insulinde. Dat is een grote zeilboot die voor dagtrips, feestjes e.d. te charteren is. Het ging om een dubbel verjaardagsfeest van iemand van de Donderlingen zeilclub samen met zijn vrouw.
Dat is ook degene die bij ons de palapa-porch heeft gemaakt.
Opa en oma waren ook uitgenodigd dus Femmy ging ook mee. Toevallig was er ook nog een vriendje van school van Femmy dus die heeft zich prima vermaakt.
We zijn eerst naar Caracasbaai gevaren alwaar de eerste stop werd gemaakt. Iedereen kon daar even zwemmen en snorkelen. Er ligt daar een gezonken sleepbootje wat nu prachtig begroeid is en waar schitterende vissen te zien zijn.
Toen ging de reis weer verder naar het Spaanse Water, waar er bij Barbara Beach even gestopt werd.
Eén van de bemanning kwam op Femmy en Ferdinand af en vroeg of ze meegingen met hem en vanaf de spriet durfden te springen. Dat is me hóóg! Tot mijn stomme verbazing deden ze het nog alletwee ook.
Toen werd door de Donderlingen, die voor de gelegenheid allemaal een palapa hoed hadden gemaakt, een lied gezongen.
Rare jongens die Donderlingen...
Op de dag van de geboorte werden we gebeld door een huurster van één van onze auto's. Ongelukje gehad. Er had iemand vóór hun voor een leguaan geremd en zij zaten er bovenop en degene achter hun weer bij hun achterop.
Tja, total loss dus. Shit happens. Nooit doen, voor een leguaan remmen!
Afgelopen zaterdag, 11 oktober, was er weer het jaarlijkse zeilkamp van de YSCO vereniging. De zeilvereniging waar Femmy zeilles krijgt. De zee was erg rustig dus besloot ik dit jaar maar eens mee te gaan. Kon ik er even een dagje tussenuit na een week pups verzorgen.
Om 7 uur 's morgens voeren we weg met de Mermaid. Het is zo'n twee uur varen naar Klein Curaçao waar er weer leuke spelletjes op het programma stonden. Ik was ingedeeld om met de kids te gaan snorkelen en schildpadden te spotten.
Twee gezien jammer genoeg, normaal zie je ze daar bij bosjes. Het zal wel aan het weer gelegen hebben.
Daar hadden we overigens geluk mee want in de verte was Curaçao in donkere nevelen gehuld en hoorden we het niet in Keulen maar op Klein Curaçao donderen. Maar bij ons was het prachtig weer.
Diezelfde zaterdag is een artikel wat ik geschreven heb geplaatst in de krant. In de weekend bijlage van het Antilliaans Dagblad! Twee pagina's vol!
Hoe dat zo? Dat kwam min of meer spontaan op. Ik kreeg een sms-je van een vriendin met de mededeling dat ze bij het AD iemand zochten die het leuk vind om stukjes te schrijven en die Papiamentu verstaat. Dat was alles.
Nou, het eerste klopt dacht ik en het tweede wordt aan gewerkt. Jurgen zei: "Anders stuur je toch gewoon een mailtje?"
Welja, waarom ook niet. Ik vroeg in dat mailtje wat voor functie het was maar ik kreeg meteen als antwoord dat ik een brief met cv moest sturen naar de uitgever. Tja, wist ik nog niet veel dus heb ik maar een brief in Word gemaakt en die weer gemaild, in dit tijdperk ga ik geen brief per post meer sturen hoor.
Netjes vermeld dat ik geen idee heb wat er gevraagd wordt, ik geen enkele journalistieke opleiding heb maar dat ik het gewoon leuk vind om stukjes te schrijven.
Krijg ik als antwoord dat ze eigenlijk iemand voor vast op de redactie vragen maar of ik een proefartikel wil schrijven zodat ik wellicht als freelancer stukjes in kan sturen! Overleg gehad over een onderwerp en ik kreeg als opdracht een stuk te schrijven over de International School of Curaçao die 40 jaar bestaat dit jaar.
Dus ik de direktrice geinterviewd, rondleiding gekregen en foto's gemaakt en een artikel geschreven.
Dat is dus geplaatst en ik heb meteen een volgende opdracht gekregen!
Wat een heerlijk eiland is het toch, never a dull moment.
|
Bedankt voor je bezoek!
|
|||||||||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts
Hoihoi!
|
|
